herdenking 4 mei 2019

Vandaag zaterdag 4 mei 2019, stonden we met elkaar stil op de Joodse begraafplaats Tacozijl. ter nagedachtenis aan de gevallenen. Jan van der Bij van de stichting Joodse begraafplaats, nam ons mee in zijn woorden over de herdenking. Namens de gemeente de Fryske Marren legde Burgemeester Fred Feenstra bloemen bij de gedenkplaat. Na het voorlezen van tekst en passende gedichten ging een ieder huiswaarts.
Het was mooi te zien dat de groep dit jaar uit 22 belangstellenden bestond.
Onderstaande teksten zijn onder meer tijdens de bijeenkomst uitgesproken door Jan van der Bij van de Stichting.

It Joadske Tsjerkhôf te Taekesyl

 

 

 

Beskerme troch de seedyk

 

 

en ferskule tusken in beamegurdle fan populieren,

 

 

stean njoggenentweintich grêfstienen, der hechte yn de

 

 

ierde.

 

 

De measte rjocht, sommige skeef en in inkele foaroer bûgend.

 

 

In diel fan de doetiids Joadske mienskip tsjûgend.

 

 


De Lemster Joaden wurden dêr te hôf brocht.

 

 

It ferfier gien mei hynder en wein, in lange skoft.

 

 

De beïerdiging fan har dierbaren, wie fantiden o sa dreech.

 

It hôf leit immers tige ûnder de dyk

en dêrtroch it grûnwetter heech.

 

 

 

 

De iene stien wol, de oare net foarsjoen in Hebrieuske tekst.

 

 

Mar ach wat makke it ût, har(ren) nammen binne dochs op de

 

 

stiennen set.

 

 

Ek it lytse monument, flakby it tagongshek, fermeld de nammen
van de trije Lemster Joadske minsken,

dy yn in konsintraasjekaamp omkammen.

Geschreven, in het Fries, door ons voormalig bestuurslid wijlen Jan Postma, onder het pseudoniem:  Jan  fan lytse Wietse


OORLOG

Terwijl het verhaal wil dat het verteld en

voorbij is – maar het breekt af

Zeker, het is mij verteld en verteld maar nog

ik zie die grijze beduimelde foto
maar nog is het gras weer groener dan gras

en de bloesem weer witter dan bloesem

in die grijze tuin moet oorlog zijn geweest

in die man, die vrouw, dat kind

in dat grijze gras onder die grijs bloeiende boom

het is mij verteld en verteld hoe zij daar

hadden moeten verdwijnen worden weggevoerd

in goederentreinen, nooit teruggekomen

terwijl het verhaal wil dat het verteld en

voorbij is – maar het breekt af

zeker, het is mij verteld en verteld

hoe vrede weerkeerde

maar nog is er geen andere foto dan deze
waarin het nog moet.

Rutger Kopland

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

herdenking 4 mei 2019 - Stichting Joodse Begraafplaats Tacozijl